Open brieven
-Open brief n.a.v. H.J.A. Hofland, column in NRC van 24
oktober 2001
-Open brief n.a.v. een artikel van Ad Bloemendaal in het Parool
van 29
Geachte dame/heer,
De VVD-kamerleden Weisglas en Wilders vergeten in hun betoog 'Pak ook Iran, Saoedi-Arabie en Syrie aan' in de NRC van 19-11 helaas de oorzaak van verreweg de meeste 'terroristische' activiteiten in het Midden-Oosten te noemen. Heel veel van de door beide heren bedoelde activiteiten hebben te maken met de legitieme bestrijding van een onderdrukkende staat. Weten de genoemde auteurs dan niet dat de staat Israël sinds zijn oprichting zichzelf heeft uitgeroepen tot enig rechthebbende op het 'Heilige Land', vervolgens honderdduizenden Palestijnen na afloop van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog het recht op terugkeer naar hun eigen grond heeft geweigerd, in de jaren daarna de rechten van de overgebleven Palestijnse (en andere Arabische) medeburgers langdurig en op grote schaal heeft geschonden en als klap op de vuurpijl meerdere resoluties van de Veiligheidsraad van de VN arrogant aan zijn laars blijft lappen. Het is niet meer dan logisch dat de respectloze onderdrukking en verdrijving door Israël tot de vorming van een aantal bevrijdingsbewegingen heeft geleid, waarvan de 'terroristische' Hezbollah er een is. Deze bewegingen kunnen in de hele Arabische wereld rekenen op een breed draagvlak, dat de laatste jaren nog versterkt wordt door het schaamteloze nederzettingenbeleid van Israël. Het is te gek voor woorden dat Weisglas en Wilders beweren dat "de regio nu onder druk moet worden gezet" en daarbij de hoofdveroorzaker van de problemen in die regio niet eens noemen. Ik vind het bedroevend te moeten vaststellen dat dit het peil is waarop Nederlandse 'buitenlandspecialisten' politiek bedrijven.
Wilfried Simons
Afgelopen zaterdag (1 december 2001) stond in Trouw een artikel over het aidsbeleid van president Mbeki van Zuid-Afrika. In plaats van gezondheidszorg en medicijnvoorziening goed te organiseren, zit Mbeki liever twijfelachtige internetsites te bekijken, daar kwam het zo'n beetje op neer. Vaak is dit de toon waarop media over de afwijkende aidsvisie ("HIV is niet de oorzaak van aids") berichten. Bijna zonder uitzondering wordt deze stroming afgeschilderd als een verzameling gevaarlijke lieden die de oplossing van het aidsprobleem proberen te ondermijnen met halsstarrige, op niets gebaseerde ontkenningen. Het is inderdaad nogal schokkend wat er beweerd wordt, maar is het echt nodig om zo krampachtig om te gaan met deze critici?
Nooit lees ik namelijk dat een Nobelprijswinnaar biochemie zegt dat het verband tussen HIV en aids nooit wetenschappelijk is aangetoond. Of dat in Afrika, in plaats van tests, de symptomen koorts, diarree en gewichtsverlies voldoende zijn om besmetting te constateren (en dat in een continent met slechte drinkwatervoorziening, ondervoeding, lepra, hepatitis, malaria en tuberculose). Nergens lees ik dat de viroloog die het eerste kankergen ontdekte en zich al langer dan wie dan ook met retrovirussen bezighoudt, Peter Duesberg, met krachtige argumenten de HIV-theorie weerspreekt. En wist u dat de bedenker van deze theorie, Luc Montagnier, in 1997 heeft toegegeven het virus nooit geïsoleerd te hebben? Outstanding scientists, emeritus professoren, directeuren en andere hooggeplaatsten binnen ziekenhuizen, medische organisaties en faculteiten over de hele wereld onderbouwen genuanceerd hun kritiek op de gangbare aidstheoriën en geven aannemelijke verklaringen op de onvermijdelijke vragen die hierop worden gesteld (waar gaan we dan wel aan dood? bijvoorbeeld).
Wat lees ik wel? 'Mbeki medeplichtig aan massasterfte Zuid-Afrika' (NRC). 'Mbeki's standpunt over aids is een tragedie van enorme proporties' (Trouw). Hivnet.nl beweert zelfs dat aidsdissidenten de ziekte willen bestrijden met yoga, spirituele zorg en knoflook. Vaak ook wordt de verklaring aangehaald waarin de 5000 belangrijkste wetenschappers stellen dat het onomstotelijk bewezen is dat HIV aids veroorzaakt. Dat ze weigerden dit in een forum aan hun dissidente collegae te komen uitleggen, blijft onvermeld.
Ik ben zelf geen medicus en kan het aidsvraagstuk niet wetenschappelijk beoordelen. Wat mij inmiddels wel duidelijk is geworden, is dat de media hierover onafgebroken eenzijdig berichten en Trouw vormt daarop helaas geen uitzondering. Het zou de redactie sieren als ook dit gevoelige onderwerp van alle kanten belicht wordt, zodat ik als lezer m'n eigen conclusie kan trekken.
Wouter Meijer
Open brief n.a.v. H.J.A. Hofland, column
in NRC van 24 oktober 2001
"Hier
kunt u het stuk lezen waar deze brief over gaat:"
Beste meneer Hofland,
Ik ben van mening dat u in uw column van 24 okt. in NRC een belangrijke denkfout
maakt waar ik het graag met u over zou willen hebben: het onderscheid dat
u maakt tussen het 'Westen en Amerika' enerzijds en de 'karikatuur' daarvan,
die OBL c.s. ervan zouden bestrijden, anderzijds. Uw betoog dat er niet intrinsiek
iets mankeert aan onze 'beschaving' overtuigt me helaas niet. U geeft uw mening
maar onderbouwt die niet met een passende bewijsvoering waardoor deze mening
in de lucht blijft hangen en door willekeurig welke andere mening weliswaar
niet wordt weerlegd maar wel wordt geneutraliseerd. U spreekt van 'fouten'
die het Westen op allerlei momenten in de (recente) geschiedenis heeft gemaakt,
en dat is vanuit westerse optiek ook logisch, maar de rest van de wereld -
en dan doel ik niet zozeer op niet-westerse regeringen als wel op niet-westerse
burgers - zal deze fouten niet als fouten zien maar als elementen binnen een
herkenbaar vast patroon van onderdrukking, uitbuiting en machtsuitoefening.
U ziet het Westen graag als 'bron van wetenschappelijke vooruitgang, inspirator
van fundamentele gelijkheid' en het valt niet te ontkennen dat dit inderdaad
waarden zijn waar grote delen van het Westen voor staan, maar deze waarden
zijn niet waar de Amerikaanse regering voor staat, waar leiders in Europa
voor staan, gezien het feit dat zij grotendeels de belangen van grote bedrijven
vertegenwoordigen en er als de dood voor zijn dat deze zich tegen hen keren
en hun vestigingen verplaatsen naar landen met 'gunstiger' voorwaarden. U
zult het met me eens zijn dat de waarden van het bedrijfsleven andere zijn
dan fundamentele gelijkheid, algehele vooruitgang en vrijheid. Dit geldt niet
alleen voor het Westen maar mondiaal en al sinds mensenheugenis. Door de verwevenheid
van politiek en economie en door zijn vooraanstaande rol in de wereld maakt
dit aspect echter ook intrinsiek deel uit van het Westen.
Ik vrees dus veeleer dat veel westerse wereldleiders thans misbruik maken
van waarden met een hoog positief PR-gehalte, zoals ook in de periode van
de Koude Oorlog veel leed is aangericht, met Chili en Nicaragua als beste
voorbeelden, waarbij 'strijd tegen het communisme' werd misbruikt als term
om afwijkende vormen van staatsbestuur de kop in te drukken. In uw column
spreekt u van fouten en tekortkomingen, alsof de beleidsmakers hiervan zouden
leren en het in de toekomst beter zouden gaan doen. Deze verbeteringen, dit
schaven aan de beschaving blijft echter steeds weer achterwege. Nadat de Nicaraguaanse
regering uiteindelijk ten val was gebracht, heeft de Amerikaanse regering
niet geleerd terughoudendheid bij haar buitenlands beleid te betrachten en
heeft Turkije volgestopt met wapens die voor een groot deel zijn ingezet tegen
de Koerdische bevolking. En momenteel wordt het Plan Colombia uitgevoerd,
waar de EU zich tegen heeft uitgesproken, en waarbij een corrupt regime wordt
gesteund tegen een corrupte guerillabeweging - inmiddels terroristen genoemd
- waarvan thans de Colombiaanse bevolking het slachtoffer is, de Colombiaanse
boer bijvoorbeeld die nog niet heeft besloten om coca te gaan verbouwen, ofschoon
hij daartoe vrijwel gedwongen wordt aangezien de VS hun graanoverschotten
tegen dumpprijzen verkopen op de Colombiaanse markt en alle akkers die in
de buurt van cocaplantages liggen worden vernietigd door de ontbladeringsmiddelen.
Je moet wel heel erg positief zijn, tegen het naïeve aan, om dit beleid
als fouten te blijven afdoen. U lijkt wel een soort Sartre die het Stalinisme
blijft verdedigen en ik vraag me af of het in uw oren niet ook vreemd klinkt
wanneer iemand spreekt van de foutjes binnen de Russische variant op het communisme,
of van fouten die Mugabe thans maakt binnen een beleid dat intrinsiek wel
goed is. Ik vraag me ook af welke zin het heeft om de beleidsmakers de kans
te blijven geven zich te verschuilen achter de 'eigenlijke waarden' van het
Westen en of het niet beter is deze waarden ook tegen hen te gebruiken, hen
te laten zien dat wij burgers het niet langer pikken om te zien dat 'onze
waarden' worden behartigd op manieren die in flagrante tegenstelling staan
tot deze waarden. Ik vind het geen prettig idee dat ik voor dezelfde westerse
principes zou staan als een manager van Ahold in Brazilië of een Levi's
fabrikant in Indonesië die ik persoonlijk veel meer als 'economische
terroristen' zie en die mijn ideeën over rechtvaardigheid, vrijheid en
gelijkheid met voeten treden.
Voor alle duidelijkheid: ik zie Bin Laden geenszins als strijder voor armen
en onderdrukten, waar hij tegenwoordig wel vaker voor wordt versleten, maar
ik zie een manager van Koninklijke Shell in Nigeria ook niet als een boegbeeld
van onze beschaving!
Met vriendelijke groeten
Patrick Pubben
Open brief n.a.v. een artikel van Ad Bloemendaal in het Parool van 29 oktober 2001
Nu heb ik sinds een dag een proefabonnement op het Parool en meteen word
ik geconfronteerd met een artikel over Israël dat nog het meeste lijkt
op een persbericht van de Israëlische regering: 'Israël verlaat
Bethlehem, meer terreur' van correspondent Ad Bloemendaal. 'Ondanks de dood
van vijf Israëliërs bij terreuraanslagen' heeft het leger zich vannacht
teruggetrokken uit twee Palestijnse steden. Alsof het een blijk van goede
wil betreft. Geen woord over de meer dan veertig doden aan Palestijnse zijde,
zoals het journaal gisteren, 29 oktober, wel wist te melden, geen woord over
het feit dat het Rode Kruis geen toegang kreeg tot de gewonden, het woord
'terreur' wordt maar liefst vijf keer gebruikt, uitsluitend om de Palestijnse
daden te karakteriseren. Een arme Israëlische soldaat van 22 jaar reed
in zijn 'privé-auto' - dus niet eens in een legerjeep, kun je nagaan!
- toen hij in het hoofd werd geschoten. Een moord die volgens een 'anoniem'
telefoontje direct in verband gebracht kan worden met Arafat zelf.
Na de aanslag op minister Zeevi op 17 oktober kreeg Arafat van het Israëlische
kabinet officieel een week de tijd om de daders van de aanslag op te pakken,
Sharon heeft deze week niet afgewacht en is twee dagen later al Bethlehem
binnengevallen. Binnen 48 uur vielen er talloze doden aan Palestijnse kant,
van Israëlische zijde per definitie bestempeld als terroristen. Inmiddels
zou echter ook bij het Parool bekend moeten zijn dat onder de tientallen Palestijnse
doden en gewonden een groot aantal vrouwen en kinderen is, zoals de 18-jarige
Ghada, die weliswaar geen 'privé-auto' had, maar die rustig olijven
stond te plukken toen ze door een Israëlische scherpschutter in haar
nek werd geraakt waarop ze onmiddellijk dood was. Een krant hoeft deze daad
voor mij niet 'lafhartig en wreed' te noemen, daar hebben we opiniestukken
voor, maar eenzijdige tendentieuze stukken als dat van Bloemendaal hebben
niets met berichtgeving te maken.
Het Parool acht het niet noodzakelijk te wijzen op de druk van de VS die ertoe
leidde dat Israël zich terugtrok. Deze druk, die door veel andere kranten
wel wordt opgemerkt, heeft ook een duidelijke keerzijde: op 24 oktober lieten
Bush en Powell doorschemeren dat hun geduld met Israël op begon te raken,
op diezelfde dag gaf de Amerikaanse senaat volgens de Israëlische krant
Ha'aretz (25 oktober) echter ook opnieuw steun aan Israël middels een
bedrag van $2,76 miljard waarvan $2,04 miljard aan militaire hulp. Een vreemd
gebaar als je Sharon wilt laten merken dat je het oneens bent met zijn beleid.
Volgens diezelfde krant zou de Amerikaanse regering ook geen bepaalde datum
hebben genoemd waarop Israël zich uit de zes bezette steden moest terugtrekken.
Met een artikel over de gespleten houding van de VS t.o.v. Israël in
deze dagen van oorlog zou het Parool een welkome primeur in de Nederlandse
media hebben. Het zou echter al een verademing zijn wanneer ook het neerschieten
van een Palestijnse minderjarige door het Israëlisch leger eens een keertje
een terreurdaad werd genoemd en het neerschieten van een Israëlisch soldaat
in bezet gebied een vergeldingsactie, één keertje maar. Los
van het feit dat dit recht doet aan de realiteit, het wordt ook zo saai op
de huidige manier.
Met vriendelijke groeten
P. Pubben
Amsterdam