Redactioneel
Nederland jubelt bij de presentatie van de dalende asielzoekersaantallen.
Héél Nederland? Nee, in één klein stadje wordt
moedig weerstand geboden aan de Paarse hypocrisie…
"In het kamerdebat van 20 maart hebben verschillende partijen het asielbeleid
van staatssecretaris Kalsbeek geprezen. Zij waren tevreden over de afname
van het aantal asielaanvragen. Maar zeggen cijfers wel iets over de juistheid
van het asielbeleid?
Neem nou dit voorbeeld: na vele jaren afwachten worden volledig ingeburgerde
vluchtelingen alsnog teruggestuurd. Zo ook de familie Al-Khafaji uit Grave.
Vader, moeder en hun drie kinderen, onder wie Hossein uit onze klas 4 vwo
b van het Udens College, worden binnenkort zonder pardon op straat gezet.
Al acht jaar in Nederland, ingeburgerd en hoge opleidingen voor de kinderen.
Als Zuid-Irakese Arabieren worden zij teruggestuurd naar Noord-Irak waar enkel
Koerden wonen. Je kunt vluchtelingen dan net zo goed naar Timboektoe sturen.
Ook is Noord-Irak door de UNHCR niet tot veilig gebied verklaard. De familie
zal eveneens zelf een reis naar Irak moeten regelen. Dat gaat helemaal niet.
Met de hele school hebben wij voor onze klasgenoot Hossein Al-Khafaji ruim
tweeduizend handtekeningen opgehaald. Dit mocht niet baten. Tijdens de overhandiging
van de handtekeningen aan de loco-burgemeester van Grave reageerde deze als
een ijzeren Hein: wetten boven menselijkheid. De cijfers dalen weliswaar,
maar de menselijkheid wordt hierbij in de schaduw geplaatst. Misschien moet
Kalsbeek daar eens aan denken. Want wat heb je aan een asielbeleid met mooie
cijfertjes, maar waarvan de regels aan alle kanten rammelen? Mensen wegsturen
na acht jaar, naar een onveilig land: dat is een hopeloze en onmenselijke
actie van de overheid!
Marleen Gabriëls en Leonieke van Boekel uit Uden
(ingezonden brief in de Volkskrant van 27 maart 2002)